الآن که می نویسم ۳:۱۰ صبح جمعه ی پنجم آبانه. داشتم tv نگاه میکردم که نمیدونم چرا یاد تو افتادم. یاد اینکه چه جالبه که تو اول تابستونی و من اول زمستون! - یاد اون شعر اخوان ثالث افتادم، دریچه!میدونستی اخوان هم متولد دی ماهه -  بعد از اون به خودم فکر کردم که چه موجود بی روحی بودم پیش از تو. یاد دفتری می افتم که اونقدر خاکستری و آه آلود بود که با اونهمه گل و رنگ و لعابی که به صورتش نقش بسته بود هم در همون نظر اول فریاد میزد که مال یه آدم از زندگی سیره!   یه آدم متنفر. یه آدم مایوس. یاسی که از ترس اتفاق هایی که هرگز توی تقدیریم نبود -چون اون  نمیخواست- بهم هجوم آورده بودند. ترسی که پناه من بود برای بی حرکت موندن و درجا زدن، و پا نذاشتن به راهی که فکر میکردم هنـــــــوز براش زیادی کوچیکم و بیشتر از اون بی عقل و احمق!

... اما اینجوری نبود. میدونی، حالا که فکر میکنم، به اینجا میرسم که من با اتکا به تو این ماراتن رو شروع کردم.  وقتی دیدم آدمی که حتی ده درصد از شرایط آدمهای دیگه رو نداره، اونقدر  به خودش اعتماد داره و بیش تر از خودش و توانائی ها و موقعیتش، به خداوندی پروردگارش یقین و توکل داره، دیگه نتونستم جلوی علامت سوال صورتی بزرگی که توی ذهنم رژه میرفت از همون جواب های لوس همیشگی بذارم که: نه خب، من شرایطش رو ندارم، یا می ترسم درست نشه... یا چه میدونم، هزار کوفت دیگه!

قبلاْ هم گفتم گفته ام و هزار بار دیگه تکرار می کنم که وقتی که زندگی و کلاً بودنت رو میدی به دست خدای بزرگ و مهربون بالای سر، که تنها حامی لحظه های تنهائیه، دیگه ترسی و اندوه و سردرگمی معنا نداره.

میدونی مشکل عمده ی ما آدما اینه که دوست نداریم نتیجه ی احتمالی تلاشمون رو در نام حتی با کسی شریک بشیم. درحالیکه این خدائی که این خدایی که ما رو از خودمون بهتر میشناسه،n  میلیون مرتبه، به هزار و یک زبون زنده و مرده ی دنیا و به هروسیله ای که بی بصیرت ترین آدم روی زمین هم میتونه درکش کنه فرموده که خلائیق: ادعونی استجب لکم! یعنی تا خودت نخوای من توی کار اختیارت دخالت نمیکنم. اما وقتی کمک بخوای دستت رو میگیرم.

حالا هی من بشینم غمبادنامه بنویسم که فلا و بهمان!

والسلام – خوابم میاد دیگه